Psychosociale zorg bij oncologie

leven na kanker. leven met toekomst.

De diagnose kanker zet je wereld op zijn kop. Te horen dat je kanker krijgt voelt als een doodsvonnis. Allerlei vragen suizen door je heen. Wat betekent het om kanker te hebben, behandeld te worden, ziek te zijn? Word ik weer beter, of ga ik dood? Hoe ga ik om met behandelingen? Word ik kaal, onvruchtbaar? Blijft mijn lichaam zoals het nu is?

Kanker zet je wereld en die van je geliefden op zijn kop. Door het ziekteproces heen gaan, chemo's, bestralingen en operaties, is vreselijk zwaar en dat doe je in overlevingsstand.

Wanneer je geluk hebt en je beter wordt, begint het verwerken pas echt. Je moet uit de overlevingsmodus en weer verder met leven. Hoe doe je dat? Je kunt je somber voelen, angstig, of boos en het vertrouwen in je lichaam kwijt zijn. Je kunt bang zijn dat je kanker terugkomt, om dood te gaan.

Je hoeft niet alleen hier doorheen te gaan. Je kunt bij mij terecht om erover te praten. Ik ben psycholoog, maar ook ervaringsdeskundige en snap precies waar je doorheen gaat.

Ik kan je helpen om je kanker een plek te geven, je angsten voor terugkeer van kanker het hoofd te bieden en het vertrouwen in je lichaam weer te herstellen, zodat je weer verder kunt met leven.



Mijn verhaal

Twee jaar terug kreeg ik de diagnose Hodgkin (lymfeklierkanker) in heel vergevorderd stadium. Ik had een tumormassa ter grootte van een rugbybal tussen mijn longen. Mijn longen zaten bijna helemaal dicht en mijn hart en grote vaten werden verdrukt. Mijn lichaam was volledig uitgeput op het moment van diagnose. Opgevreten door kanker. Waar ik dacht aan een burn-out te lijden, bleek ik kanker te hebben.

 

Mijn wereld stortte in. Ik kwam in een enorme achtbaan terecht. Met spoed opgenomen, twee weken lang in het ziekenhuis, onderzoeken ondergaan, na twee weken aan hoge dosering chemo's en immunotherapie.

 

Ik voelde ongeloof, angst, boosheid. Vroeg me duizend dingen af. Ga ik gauw dood? Wat gebeurt er met mijn kids? Hoe overleef ik chemo's? 

 

Maar vooral, overleven... Ik gin in een overlevingsmodus op het moment van diagnose en kwam daar pas na de laatste behandeling uit.

 

Toen werd ik beter verklaard, ik was in volledige remissie! Wow! Echt! Ik heb het gedaan! Chemo's overleefd! De kanker is dood en ik mag nog ff!

 

En dan...

 

Ik werd losgelaten uit het ziekenhuis. Ik moest het gaan verwerken, die kanker een plekje gaan geven. Hoe dan? Mijn leven voelde als een puinhoop en ik wist niet waar ik moest beginnen om het op te ruimen.

 

Ik vertrouwde mijn lijf niet meer, het had me in de steek gelaten.

Mijn lijf was stuk, ik kon bijna niks meer.

Ik had angst. Wat als het terugkomt? Ik dit nog een keer door moet maken? Of dat het terugkomt en ik dan wel doodga? Elk kriebeltje, elk pijntje, elke vorm van moeheid werd een teken aan de wand, mijn kanker is vast weer terug.

Alles deed denken aan kanker. Ik had nare herbelevingen. Het was geen herinnering, ik leefde het elke dag.

Ik vroeg me af waarom ik dit overleefd had en mijn buurman uit het ziekenhuis niet, waarom ik niet gewoon blij kon zijn en door kon gaan met leven, ik had toch zeker kanker overleefd.

Mijn kids hadden PTSS, getraumatiseerd door mijn kanker. 

 

Nadat je bent losgelaten door het ziekenhuis is het niet makkelijk om passende ondersteuning te krijgen in het proces van kanker verwerken. Ik had geluk met de mensen om me heen die wisten wat ik moest doen: hulp zoeken bij een goede psycholoog om mijn kanker te verwerken (gelukt!), mijn kids de kans en ruimte geven om mijn kanker te verwerken (gelukt!) en te re-integreren in werk, leven en liefde (gelukt!).

 

Ik heb er mijn missie van gemaakt om mensen die (net als ik) door die slopende ziekte heen moesten, te helpen met het verwerken daarvan en weer te re-integreren in het leven.